Onze Games

Twee spelers beginnen een scene. Op elk moment kan 'de gier' - "Freeze!" roepen, de scène stopzetten, een van de spelers aantippen en aangeven dat het met meer 'emotie' of "pindakaas" kan. De nieuwe speler neemt letterlijk dezelfde positie over — en begint een compleet andere scene. Het geniale is dat een houding die logisch was in scene A plotseling volkomen absurd is in scene B.

Een 'neutrale' scene speelt zich af. Het publiek roept een emotie, en plots speelt diezelfde scene zich opnieuw af — maar de emotie wordt steeds uitvergroot. En variant is met filmgenre's bijvoorbeeld actiefilm, musical, thriller, western of een arthouse film. Elk genre dwingt de spelers tot een totaal andere aanpak van precies hetzelfde verhaal. Deze game is er ook in de muziekvariant, of cumulatief, dan wordt het helemaal spannend: een vrolijke scene in het genre thriller als rockopera, ga er maar aan staan...

Twee spelers spelen een scene, maar op een teken van de presentator wisselt hun emotie plotseling: van blij naar woest, van verliefd naar doodsbenauwd. De uitdaging is om de inhoud van de scene consistent te houden terwijl de toon er wild doorheen slingert. Klinkt eenvoudig. Is niet eenvoudig.

Aan het publiek wordt eerst een buitenlandse taal gevraagd die wordt 'gejabberd' in de scène. Eén speler wordt geïntroduceerd, door de presentator, als buitenlands expert van een absurde niet bestaande hobby die nog nét niet officieel erkend is door het Olympisch Comité — "Tactisch Bellenblaas-Schermen" of "Aerodynamisch Pannenkoek-Koppen". De buitenlandse gast heeft een tolk bij zich en de speler beantwoordt de vragen volstrekt overtuigend in de buitenlandse jabbertaal, de tolk vertaalt.

Elke zin die een speler uitspreekt begint met de volgende letter van het alfabet. Speler A begint met A, speler B met B, dan A met C, dan B met D... enzovoort tot Z. Daarna begint het opnieuw. Klinkt mechanisch. Levert verrassend grappige dialogen op waar niemand op had gerekend.

Speler 1 vertolkt de stem van speler 2, speler 2 van speler 3 en speler 3 van speler 1. De spelers vertolken een scène — met alle emoties, details en onhandige momenten inbegrepen. Lastig om te volgen (met name de spelers) maar hilarisch om te zien.

Twee spelers bewegen zwijgend over het podium. Twee publieksleden achter de schermen spreken voor hen — volledig buiten de controle van de acteurs. De spelers moeten hun lichaamstaal aanpassen aan wat de stemmen zeggen. Of omgekeerd. Of geen van beide. De chaos is het punt.

Korte, overdreven soap-achtige scenes vol drama, verraad, liefde en cliffhangers. Elke aflevering van 2-3 minuten eindigt met een dramatisch moment en de zin "Wordt vervolgd!" Het publiek bepaalt de aflevering-titels. De spelers bepalen de rest. Het resultaat is altijd Dynastiespektakel op zijn smalst.

Twee spelers bewegen op het podium maar zeggen niets. Twee andere spelers staan voor hen en spreken hun stemmen in — live, in realtime. De lichaamsacteurs moeten de bewegingen aanpassen aan de geluiden. De stemacteurs moeten inspelen op de bewegingen. Verwarring en hilariteit zijn gegarandeerd.

Het publiek roept een getal. De spelers spelen een scene waarbij elke zin precies dat aantal woorden moet bevatten. Bij vijf woorden wordt elke uitwisseling een haiku-achtig krachtenspel. Bij achtentwintig woorden worden gewone zinnen epische lappen tekst. Bij één woord... tja.

Een journalist interviewt een beroemde persoon over een fictieve prestatie. De beroemdheid kent zijn eigen verhaal echter niet — dat wordt hem real-time door de interviewer gevoed via slim vragen stellen. Een briljante oefening in actief luisteren en het opbouwen van een karakter vanuit flinterdunne aanwijzingen.

Het podium is verdeeld: links speelt zich een professionele vergadering af, rechts een romantisch diner. De zinnen die rechts worden uitgesproken moeten ook zinvol zijn in de context links — en andersom. Twee compleet verschillende werelden die onbedoeld elkaars dialogen stelen.